Naam: Hester Vissia
Geboortedatum: 6-12-1975
Rang en functie: LTZ 2 (SD) en regio coördinator EGB
Landmacht en Marine
Lichting: 94.8
Eenheid: Geneeskundige troepen
Locaties: Oirschot
                 Ermelo
                 CMH
                 Sint Franciscus Gasthuis Rotterdam
                 Amersfoort
                 Den Haag
Missies:    2003: Bosnië
                  2004: Liberia
                  2006+2008: Uruzgan
                  2007+2010: Kandahar
                  2011+2012: Somalië (antipiraterij)
                  2015: Burundi (training) en Zuid-Afrika (Pilot-training)
Onderscheidingen: Van alle missies: herinneringsmedailles
 
De Nederlandse krijgsmacht ging net over op een beroepsleger toen Hester in 1994 bij de landmacht tekende. Ze was een zogenaamde BBT-er (Beroeps Bepaalde Tijd). Officieel was de dienstplicht opgeschort, dus moest er een beroepsleger opgebouwd worden. Hester kwam op in Oirschot en kreeg een opleiding voor chauffeur op de 4 tonner en verzorger in de operatiekamer. Zij kwam bij de 13GNK op de verbandplaats, waar de operatiekamers nieuw opgezet moesten worden.

De verbandplaats was eigenlijk een eerste opvang, waarbij levens- en ledemaat reddende verrichtingen gedaan werden. Van daaruit gingen patiënten naar een Role 2 hospitaal. Hester: “Wij oefenden vooral in de op- en afbouw van de in tenten ondergebrachte verbandplaats.”

In 1997 werd Hester onderofficier; met als functie OKT (OperatieKamer Technicus): “Ik zorgde ervoor dat alle apparatuur en benodigde instrumenten in de operatiekamer van het veldhospitaal (Role 2) aanwezig en in orde waren en fungeerde als omloop en instrumenterende in het chirurgisch team.” Haar eerste uitzending zou in 1999 naar Kosovo zijn. Maar vlak ervoor mocht ze starten met een opleiding tot Operatieassistent en deze opleiding duurt 3 jaar.

Drie jaar later, in 2002, werd Hester beëdigd als officier. Zij werd Luitenant en ging werken in het Centraal Militair Hospitaal in Utrecht. In 2003 werd ze voor het eerst uitgezonden naar Bosnië en een jaar later ging zij met een VN-missie naar Liberia, als landmachter aan boord van een marineschip. Daar waren veel troepen uit andere landen actief, die er een VN-vredesmissie uitvoerden, waarbij Nederland vooral de transportondersteuning deed.

In 2006 ging zij voor het eerst naar Afghanistan. In Uruzgan was ze bij de eerste lichting (TFU-1) in Kamp Holland, waar zij onderdeel was van het team medisch specialisten. In totaal is Hester vier keer naar Afghanistan geweest. Daar heeft zij door de voortdurende oorlog veel ellende gezien. Er zijn diverse boeken over geschreven, ook haar buddy heeft over de ingrijpende gebeurtenissen in Kandahar een dik boek geschreven: Oorlog in de operatiekamer.

Haar tweede uitzending ging naar Kandahar. Dat was vlak voor de kerst, nadat ze net 2 maanden terug was uit Uruzgan. “Op een woensdag in december kreeg ik de mededeling en de dinsdag daarna, vlak voor de kerst, zat ik al in het vliegtuig,” vertelt ze. “Op die missie ontdekte ik voor het eerst, dat het ook heel zwaar is voor het thuisfront. Wij zijn in een hele andere omgeving gewoon ons werk aan het doen, terwijl er thuis een gat achtergelaten wordt. Het gevoel van missen is thuis dus veel sterker dan in het uitzendgebied. Het hospitaal stond onder leiding van de Canadezen en het werd steeds drukker. We opereerden veel coalitietroepen van diverse nationaliteiten, Afghaanse militairen, maar ook burgerslachtoffers.”

In 2008 (TFU-4/5) was het hospitaal in Kamp Holland al een stuk ‘luxer’ geworden. Iedereen sliep in containers en ook de sanitaire voorzieningen zaten in containers. Ook waren er inmiddels sportfaciliteiten op Kamp Holland gerealiseerd. “Wij gingen met een groepje regelmatig een rondje (hard)lopen, maar in Afghanistan is de bodem voornamelijk zand en grind. Ons loopje langs de landingsstrip werd soms onderbroken door het starten of landen van een zwaar vliegtuig,” zegt Hester. “Wij moesten dan echt wegduiken voor de opvliegende stenen en het dwarrelende zand. Op zaterdag konden we naar de ‘markt’. In de buitenring rond Kamp Holland probeerden Afghanen allerlei spulletjes verkopen. Natuurlijk vroegen ze te veel en wij maar afdingen. In 2010 werd het commando over Kamp Holland overgenomen door de Australiërs en in 2013 werd het kamp ontmanteld vanwege de terugtrekking van onze troepen uit Uruzgan.”

In 2010 is Hester weer op missie naar Kandahar gegaan. Het Role 3 hospitaal (grotendeel in tenten en houtbouw) was inmiddels door de Amerikanen overgenomen. Er vlak naast was een groot nieuw gebouw neergezet, wat het nieuwe hospitaal moest gaan worden. De oorlog was heftig en het personeel in de OK werkte eigenlijk 24 uur per dag. Hester over die tijd: “We draaiden 8-uurs diensten in 3 ploegen, waarbij je aan het werk was, stand-by stond (wat meestal betekende, dat je ook aan het werk was), of “vrij” was, maar meestal werden we dan ingezet om het nieuwe gebouw in te richten voor gebruik. Er kwamen dagelijks veel gewonden binnen, die geopereerd moesten worden en er zijn heel veel doden gevallen. De vlag heeft tijdens deze missie maar 1 dag in top gehangen en er was regelmatig een Ramp Ceremony. Het kamp werd ook steeds groter, er waren op een gegeven ogenblik meer dan 30.000 mensen binnen de poort.

Als Hester in die jaren niet op uitzending was, werkte ze vanaf 2007 als operatieassistent in het Sint-Franciscus ziekenhuis in Rotterdam. Voor haar gevoel eindelijk ook eens dichtbij huis. Dat werk heeft zij tot 2018 gedaan. Wel met een paar tussenpozen, omdat zij dan weer op missie in het buitenland was.

In 2011 waren de Somalische piraten voor de kust van dit Afrikaanse land zeer actief. Het fregat Zr.Ms. Tromp patrouilleerde voor de kust om de (Nederlandse) koopvaardijschepen te beschermen. Samen met een klein chirurgisch team werd zij naar dit schip uitgezonden. Als officier bij de landmacht kwam ze aan boord van het fregat. Eigenlijk was er helemaal geen operatiekamer, alleen een ziekenboeg. Dus moest er flink geïmproviseerd worden.

Op een gegeven moment werd er om medische ondersteuning gevraagd vanaf een Deens marineschip in de buurt dat een aantal dagen in gevecht was geweest met piraten. De chirurg en Hester werden midden in de nacht door een helikopter overgevlogen. Terwijl zij op het Deense schip bezig waren, raakte ook het Nederlandse marineschip in gevecht met Somalische piraten. “Wij moesten met de heli snel weer terug. Heel bizar om te ervaren, dat wij over een gevechtsgebied vlogen,” geeft ze aan. “Toen wij terug aan boord waren, werden de eerste gewonden al binnengebracht. Terwijl wij onderdeks aan het opereren waren, hoorden wij boven ons het kanon schieten en maakte het schip stevige manoeuvres. Waarbij wij ons echt even moesten vasthouden.”

Een jaar later ging Hester ging weer aan boord van een Nederlands fregat voor de kust van Somalië; nu was het de Zr.Ms. Van Amstel. Daar was ook geen operatiekamer en was er overal ruimtetekort. De aanwezige Mariniers lagen in de torpedobergruimte. “Wij konden alleen opereren in de ruimte waar normaal de helikopter vastgesjord stond. Wanneer er een incident was, ging de heli er als eerste uit en dan konden wij onze materialen, die aan de zijkanten opgeslagen waren, klaarzetten om een operatie te verrichten,” zegt ze.

Een paar jaar later is Hester in het kader van de VN actief geweest in een lokaal militair ziekenhuis in Burundi. De opdracht was om het niveau van dat ziekenhuis te verbeteren, zodat ze aan VN-eisen zouden voldoen. Ze heeft daar bij het dagelijkse gebeuren flink geholpen, maar Hester is daar toch een klein beetje kritisch over: “We moeten niet denken, dat we onze westerse maatstaven op kunnen leggen aan een heel andere cultuur!”

Eind 2015 is ze een zestal weken in Het Groote Schuur ziekenhuis in Kaapstad geweest. Dit was een pilot om te kijken of we daar met onze chirurgische teams onze traumaervaring op peil zouden kunnen houden. Uiteindelijk heeft ze daar 6 weken op de Eerste Hulp gestaan. Na 4x Afghanistan denk je alles wel gezien te hebben, maar daar zijn er toch echt nog gruwelijke dingen voorbijgekomen, waarvan je je niet voor kan stellen dat mensen dit elkaar aan kunnen doen.

In 2018 stopte Hester als operatieassistent en werd ze Praktijkmanager op het Gezondheidscentrum in Amersfoort. Hester maakte in 2021 de overstap van de Landmacht naar de Koninklijke Marine. Daardoor werd ze automatisch; Luitenant ter Zee 2^e klasse (SD). In deze hoedanigheid werd ze Praktijkmanager op het Gezondheidscentrum in Den Haag. Inmiddels is ze regio coördinator van diverse gezondheidscentra. Met: ”Het werk is en blijft naar mijn zin, al kan ik nu veel van mijn werkzaamheden vanuit huis doen,” besluit ze haar verhaal.