Naam: Eric van der Windt
Geboortedatum: 04-10-1960
Rang: Korporaal
Landmacht: lichting 81-2
Eenheid: 44e Pantser Infanterie Bataljon
Locatie: Assen
Missies: Libanon
Onderscheidingen: Missie/Veteranen speld /Nobelprijs Vrede
Toen Eric op moest voor zijn militaire dienstplicht, vond hij dat eigenlijk niet zo heel erg. Thuis kon hij niet zo goed met mijn ouders overweg. De militaire dienstplicht en zelf soldij verdienen lokten hem wel. Hij kwam op in Veldhoven voor een chauffeursopleiding. Zijn voertuig werd een Daf 314, ook wel de Dikke Daf, genoemd. Na deze opleiding kreeg hij ook de opleiding om een YP te besturen. Een YP is een gepantserd voertuig, waarmee infanteristen vervoerd werden.
Op de kazerne werd er een positief praatje gehouden over de vredesmissie in Libanon gehouden. Eric van der Windt: “Geen kost en inwoning en 1.000 gulden gevarengeld per maand extra. Er zou ook veel drank en sigaretten aanwezig zijn, dus dat trok me wel aan. Ik had al verkering en we hadden al belangstelling om later een huisje te kopen, dus de extra verdiensten waren een prima oplossing voor mij.” Hij werd overgeplaatst naar het 44e Painfbat in Assen en na een korte opleiding ging hij met het vliegtuig naar Libanon. Daar kwam hij als chauffeur op de beveiligde compound van de militaire staf. Daar maakte hij vrijwel direct kennis met de dagelijkse schermutselingen, omdat er een aantal mortieren vlakbij insloegen.
“Ik was daar in de Charlie compagnie en was er één van de weinige dienstplichtige korporaals tussen de vele hoge officieren. Luitenants, kapiteins maar ook generaals,” vertelt hij. Eric kreeg daar een witte YP met allerlei communicatieapparatuur toegewezen. Daarmee moest hij alle hoge militairen naar allerlei plekken in de regio rijden. “Dat was wel de witste YP van de hele Nederlandse vredesmissie, want dat ding moest er picobello uitzien,” zegt hij glunderend. Hij kwam door het dagelijkse werk ook veel in contact met militairen uit andere landen, maar ook met de zeer diverse bevolkingsgroepen in de regio.
Op de zwaarbeveiligde compound bij het plaatsje Harris in Libanon was het naar verhouding prima geregeld. Er was goed eten en drinken voorradig. “Omdat er bijna dagelijks schermutselingen en onrust in Zuid-Libanon was, moesten wij ook vaak met behulp van tolken de vrede in dit oververhitte gebied en de vele belangen zien te bewaken,” zegt Eric.
Na zijn missie van zes maanden ging hij weer naar huis. “Ik had, omdat in Libanon toch niet veel te besteden was, aardig wat geld overgehouden. Mijn vrouw en ik konden samen serieus denken aan een woning en een goed bestaan in Nederland. Ik heb vele jaren bij de NS gewerkt.”
Over nazorg was er in die tijd door Defensie nog helemaal niet nagedacht. Eric: “We kregen op Schiphol een medaille en dat was het, gelukkig is het in de loop der jaren daarna wel een stuk beter geworden.”
Geboortedatum: 04-10-1960
Rang: Korporaal
Landmacht: lichting 81-2
Eenheid: 44e Pantser Infanterie Bataljon
Locatie: Assen
Missies: Libanon
Onderscheidingen: Missie/Veteranen speld /Nobelprijs Vrede
Toen Eric op moest voor zijn militaire dienstplicht, vond hij dat eigenlijk niet zo heel erg. Thuis kon hij niet zo goed met mijn ouders overweg. De militaire dienstplicht en zelf soldij verdienen lokten hem wel. Hij kwam op in Veldhoven voor een chauffeursopleiding. Zijn voertuig werd een Daf 314, ook wel de Dikke Daf, genoemd. Na deze opleiding kreeg hij ook de opleiding om een YP te besturen. Een YP is een gepantserd voertuig, waarmee infanteristen vervoerd werden.
Op de kazerne werd er een positief praatje gehouden over de vredesmissie in Libanon gehouden. Eric van der Windt: “Geen kost en inwoning en 1.000 gulden gevarengeld per maand extra. Er zou ook veel drank en sigaretten aanwezig zijn, dus dat trok me wel aan. Ik had al verkering en we hadden al belangstelling om later een huisje te kopen, dus de extra verdiensten waren een prima oplossing voor mij.” Hij werd overgeplaatst naar het 44e Painfbat in Assen en na een korte opleiding ging hij met het vliegtuig naar Libanon. Daar kwam hij als chauffeur op de beveiligde compound van de militaire staf. Daar maakte hij vrijwel direct kennis met de dagelijkse schermutselingen, omdat er een aantal mortieren vlakbij insloegen.
“Ik was daar in de Charlie compagnie en was er één van de weinige dienstplichtige korporaals tussen de vele hoge officieren. Luitenants, kapiteins maar ook generaals,” vertelt hij. Eric kreeg daar een witte YP met allerlei communicatieapparatuur toegewezen. Daarmee moest hij alle hoge militairen naar allerlei plekken in de regio rijden. “Dat was wel de witste YP van de hele Nederlandse vredesmissie, want dat ding moest er picobello uitzien,” zegt hij glunderend. Hij kwam door het dagelijkse werk ook veel in contact met militairen uit andere landen, maar ook met de zeer diverse bevolkingsgroepen in de regio.
Op de zwaarbeveiligde compound bij het plaatsje Harris in Libanon was het naar verhouding prima geregeld. Er was goed eten en drinken voorradig. “Omdat er bijna dagelijks schermutselingen en onrust in Zuid-Libanon was, moesten wij ook vaak met behulp van tolken de vrede in dit oververhitte gebied en de vele belangen zien te bewaken,” zegt Eric.
Na zijn missie van zes maanden ging hij weer naar huis. “Ik had, omdat in Libanon toch niet veel te besteden was, aardig wat geld overgehouden. Mijn vrouw en ik konden samen serieus denken aan een woning en een goed bestaan in Nederland. Ik heb vele jaren bij de NS gewerkt.”
Over nazorg was er in die tijd door Defensie nog helemaal niet nagedacht. Eric: “We kregen op Schiphol een medaille en dat was het, gelukkig is het in de loop der jaren daarna wel een stuk beter geworden.”