Naam: Renée Maas
Geboortedatum: 23-1-1990
Rang of functie: Korporaal
Landmacht
Lichting: 2007
Eenheid: Logistiek: 1^e Logistieke Brigade
       130 Clustercompagnie
Locaties: Stroe
Missies: Afghanistan
Onderscheidingen: herinneringsmedaille Vredesoperaties (HVO)
    NAVO-medaille (ISAF)
 
Toen Renée van de middelbare school afkwam, wist ze eigenlijk nog niet precies wat ze wilde. Zij tekende bij de landmacht en kwam op in Best. Daar kreeg zij een rijopleiding en haalde vrij snel alle rijbewijzen. “Ik was toen nog pas 17 jaar,” zegt Renée met een brede glimlach. Pas na mijn 18^e verjaardag kon ik naar het stadhuis in Spijkenisse om mijn burger rijbewijzen op te halen. Daar keken ze nogal op van het feit, dat ik al alle (militaire) rijbewijzen al in mijn zak had.”

Na haar basisopleiding, eigenlijk wilden ze boordschutter worden, ging Renée naar de kazerne in het Gelderse Stroe, dicht bij Garderen. Daar is de 1^e logistieke brigade gevestigd. Renée: “Onze belangrijkste taak was ervoor zorgen, dat andere militaire eenheden, die op oefening gingen, van alle benodigde spullen en materialen voorzien werden; van wc-papier tot munitie.

Wij kregen door, dat een legeronderdeel ergens in Europa ging oefenen. Dan gingen wij naar die locatie toe, om kwartier te maken en voorraden op te bouwen. Bij een oefening van drie weken, bouwden wij een week van tevoren alles op en een week daarna braken we alles weer af.  Dat deden we werkelijk in heel Europa. Van Noorwegen tot Spanje, maar vooral in Duitsland. Renée ging zich specialiseren in, zoals dat in militair jargon heet: klasse 3 (brandstof) en klasse 5 (munitie).

Al bij de eerste dag in de kazerne in Stroe werd het Renée wel duidelijk, dat zij ook zeker uitgezonden zou worden. Inderdaad kreeg zij in 2009 de verplichting om naar Afghanistan te gaan. Renée ging met het vliegtuig naar Tarin Kowt en kwam op Kamp Holland terecht. Daar werd zij medeverantwoordelijk voor alle inkomende en uitgaande goederen. “Voor mij was het dus echt het laden en lossen van de vliegtuigen zelf.” Daarnaast kwam er ook regelmatig met het vliegtuig post vanuit Nederland. Dat was altijd spannend. Als de aanwezige soldaten er lucht van kregen, kwamen ze er als een kudde wilde bijen op af.

Tijdens haar missie In Afghanistan, was er juist een roerige periode door aanvallen en gebeurtenissen. In Nederland gingen al onze oefeningen gingen 24 uur per dag door. In Tarin Kowt stonden de militairen werkelijk 24 uur per dag ‘aan’. Er was in feite één groot verschil. In Afghanistan was het echt oorlog, terwijl het hier maar oefeningen waren.

“Bij een dringend verzoek, moesten we gelijk aan de slag!” zegt Renée. “Alles moest in netten op pallets en klaarstaan! Als de Black Hawk helikopter aankwam, moesten we de spullen snel onder de helikopter aanhaken. Dan kon de piloot direct weer wegvliegen.”

Daarnaast kwam er nog een belangrijke functie bij. Renée werd op Kamp Holland één van de female searchers. Ze werd betrokken bij de onderzoeken, waarbij (Afghaanse) vrouwen slachtoffer of dader waren. Er was een kleine gevangenis op kamp Holland. Daar hielp ze ook mee aan de verzorging van de gevangenen.

Na haar missie in Afghanistan was het eerst twee dagen bijkomen op Kreta, maar eigenlijk wilde ze heel snel weer naar huis. Terug in de kazerne ging het oude, rustiger leventje weer verder. Door beslissingen in de landelijke politiek werden de bezuinigingen wel steeds groter. Renée: “Daarom koos ik ervoor om snel afscheid te nemen van de baas, zodat ik m'n eigen carrière in handen hield.”

Na 5 jaar in militaire dienst besloot zij om af te zwaaien. Door haar ervaringen met de gevaarlijke stoffen, besloot zij om als zelfstandig adviseur ‘veiligheid’ aan de slag te gaan. Ze heeft nu een eigen bedrijf met en flink aantal opdrachtgevers. Van MKB tot zeer grote ondernemingen, die van haar diensten gebruik maken.