Naam: Hans de Bruin
Geboortedatum: 24-02-1957
Rang: Korporaal
Landmacht
Lichting: 79.9
Eenheid: UNIFIL
Locatie: Assen
Missie: Libanon
Onderscheidingen: Herinneringsmedaille VN
 
Toen Hans zijn oproep voor militaire dienst kreeg, zat hij nog op de MTS in Rotterdam, dus kreeg hij uitstel. Maar in september 1979 moest hij toch echt in militaire dienst.

Hij kwam op in Assen waar het al direct duidelijk werd, dat hij zeker naar Libanon zou gaan. “Bij mijn keuring was er al gevraagd of ik geen bezwaar zou hebben tegen uitzending en dat had ik niet,” zegt Hans. “Ik had intussen ook al een cursus morsetekens gedaan.” Alle dienstplichtigen hadden voor de opleiding nog wel de keuze om wel of niet te gaan, maar het avontuur lonkte hem wel.

“Het was een pittige opleiding,” herinnert Hans zich. Zeker de sergeanten van de opleiding gaven hem duidelijk te verstaan, dat hij zich goed moest voorbereiden. De opleiding duurde in totaal 6 maanden en hij kreeg een persoonlijk wapen, een uzi. Dat vond hij een fijn wapen en daar heeft hij regelmatig mee geschoten.

Hij werd opgeleid tot TOW-schutter. Het TOW-anti tank wapen was gemonteerd op een YPS, een gepantserd voertuig met acht wielen. Het wapen bestond uit een lange buis, waardoor een raket afgeschoten werd. Die raket kon, nadat hij was afgevuurd nog gestuurd worden door middel van een tweetal lange, dunne draden die aan de raket vast zaten. Daardoor kon de schutter in zijn vizier het te raken doelwit prima volgen. Die raketten hadden een bereik van ongeveer drie kilometer. In Zuid-Libanon was één van de krijgsheren, majoor Hadat, nogal benauwd voor het TOW-anti tank wapen. Hij had twee tanks en als Hans met zijn voertuig verscheen, verstopten ze snel de tanks. Zij wisten dat ze geen enkele kans tegenover dit moderne wapen hadden.

In maart 1980 ging Hans met zijn lichting op weg naar Zuid-Libanon. “Dan denk je in een subtropisch gebied terecht te komen met warmte en veel zonneschijn. Maar toen wij daar aankwamen, lag er een flink pak sneeuw!” Vertelt Hans met een glimlach. “We vlogen trouwens met een vliegtuig van de Sabena en het was nou niet echt een goede vlucht.”

Na de landing in Beiroet werden de dienstplichtigen met een vrachtwagen naar Harris gebracht. Daar kreeg hij, met zijn peloton, buitenpost 7.20 toegewezen. Het peloton heeft er daar, onder leiding van een dienstplichtige vaandrig, het beste van gemaakt. Hans: “In het begin lagen wij nog in tenten, maar na enige tijd werden die vervangen door prefab onderkomens. Wij moesten met vaste regelmaat diverse wachtposten bemannen. Eén boven op een heuvel en een andere was in een wadi. Daar was het erg heet, in de zomer kon het er wel 55 graden worden.”

De wacht werd altijd gedaan met een vaste maat, zodat je echt op elkaar kon vertrouwen. Tijdens de wacht moest ook de radio uitgeluisterd worden. Hans daarover: “Als we de wachtpost boven op de heuvel hadden, konden we zelfs Hilversum 3 ontvangen. Maar dan moest het wel midden in de nacht zijn. Regelmatig moesten wij ook de omliggende wegen controleren. Als er weer mijnen waren gelegd, moesten wij die mijnen prikken. Ik moet zeggen, dat de kameraadschap daardoor ook steeds groter werd.”

De laatste twee maanden moest het peloton ook een roadblock bemannen. Er kwam al snel een nieuwe lichting bij, die moesten inwerkt worden. “Daar werd plotseling op ons geschoten. Je merkte dat er kogels letterlijk over ons hoofd vlogen,” geeft Hans aan. “De PLO wilde zo af en toe wat indruk maken. Zij hebben ons daarom ook een keer enige uren gevangengenomen. Maar ze lieten ons ook snel weer vrij.”

Bij het roadblock moesten ze echt alle voertuigen controleren en de aanwezige wapens in beslag nemen. Die auto’s waren vaak in zeer slechte staat. Hans: ”Wij hielden soms auto’s aan, waarin de autostoelen vervangen waren door tuinstoelen. Ook de eventueel aanwezige kentekens waren zeer divers. Werkelijk kentekens uit alle landen van Europa zagen wij dagelijks voorbijkomen.”

Regelmatig kwam een jongen van een jaar of twaalf op een ezel langs om allerlei drank en sigaretten te verkopen. Hans daarover: ”Als mijn maat en ik nachtdienst hadden, namen we altijd een fles Bacardi mee naar boven. Als ik aan het eind van de nachtdienst om uur of zes weer in ons kampement kwam, maakte ik altijd wentelteefjes. De anderen werden dus verwend met een ‘luxe’ ontbijtje.”

Tijdens zijn missie is hij twee keer op vakantie geweest. Eén keer is hij met een gehuurde auto naar Israël gegaan en de andere keer is hij in Nederland geweest. Na zes maanden kreeg zijn lichting uitschepingsverlof. In de kazerne in Assen werd het al snel duidelijk dat Hans weer naar huis mocht, dus zijn actieve diensttijd betrof alleen de zes maanden van de missie in Zuid-Libanon. Hans: “Ik kon wel bijtekenen maar dat heb ik uiteindelijk niet gedaan. Van het geld, dat ik door deze missie extra verdiend had, kon ik gelijk een nieuwe auto kopen.”

Na zijn diensttijd tijd kon hij al snel bij Albert Heijn beginnen, daar heeft hij vijf jaar gewerkt. Nadat een paar jaar op de taxi gezeten had, kon hij bij de NS als conducteur aan de slag. Na drieëndertig dienstjaren kon hij met vervroegd pensioen.